NURİ İYEM / 1915 İstanbul - 2005 İstanbul

Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nden 1937 yılında birincilikle mezun olan Nuri İyem, Türk resminde toplumsal içerikli resim anlayışının önde gelen isimlerinden biridir. 1941’de henüz öğrenciyken Yeniler Grubu’nun ortak hareket doğrultusu içinde başlayan figür ilgisi özgün bir tarza dönüşerek 2000’li yıllara kadar devam eder. Sanatçının 1950’li ve 1960’lı yıllarda, dönemin soyutlama ve dışavurum ağırlıklı çalışma esprisi içinde denemeler yaptığı görülür. Kısa süren bu dönemin, daha sonraki resim çalışmalarının soyut bir şematizm üzerinde gelişmesindeki etkisi kaçınılmazdır. Çünkü İyem’in yalın ve etkili figürasyon yaklaşımında, yüzeyde soyut bir kalitede netleşen bir doku anlayışının da söz konusu edildiğini vurgulamak gerekir. Bu arada, sanatçının 1950’li yılların sonlarına doğru, benimsediği şekilsi figüratif anlatımında, belirli ölçüde modülasyon eğilimli tercihleri öne çıkararak mekan/figür diyalektiğine yönelik yeni çözümler aradığına tanık oluruz. Bu aslında, merkeze Anadolu kadınını alan, yüz ve göz üzerindeki vurgulu anlatımların peşine düşen ve giderek bu tiplemeyi anonim bir nitelik üzerinde adeta “simge/biçime” dönüştüren bir süreçle sonuçlanır.